Widderhuele mat Ofstand: e Wuert widderhuelen, just ier s du et vergiess
Wann s du e Wuert zéngmol um selwechten Owend liess, mengs du, du kanns et. Eng Woch méi spéit ass et fort. Et dräimol widderhuelen, awer un ënnerschiddlechen Deeg, funktionéiert vill besser.
Um Enn vum 19. Joerhonnert huet den däitsche Psycholog Hermann Ebbinghaus säin eegent Gedächtnis gemooss, andeems hie Lëschte mat sënnlose Silbe geléiert huet. Hien huet beschriwwen, wat zënterhier Vergiesskurv genannt gëtt: direkt nom Léiere vergiesse mer séier, duerno méi lues. An all Widderhuelung léisst d’Kurv méi héich nei ufänken a mécht se méi flaach.
Prinzipschema, ouni Moossstab.
Dohier kënnt d’Iddi vum Widderhuele mat Ofstand: e Wuert widderhuelen, wann s du amgaang bass, et ze vergiessen, an ëmmer méi laangen Ofstänn (den Dag drop, e puer Deeg méi spéit, duerno no Wochen). An de 1970er Joren huet den däitsche Journalist Sebastian Leitner doraus eng einfach Method mat Kaarten an enger Këscht mat Fächer gemaach: e Wuert, dat s du kanns, récklt ee Fach weider a kënnt méi spéit erëm, e Wuert, dat s du net wosst, geet zréck un den Ufank.
- Hermann Ebbinghaus, Über das Gedächtnis, Leipzig, 1885.
- Sebastian Leitner, So lernt man lernen, Herder, 1972.