Muchas sensaciones se expresan con la persona en dativo: «a mí me hace frío».
- Hladno mi je. — Tengo frío. Žao mi je. — Lo siento. Dosadno mi je. — Me aburro. Svejedno mi je. — Me da igual. Pasado: Bilo mi je hladno.
- Sviđati se (gustar): igual que en español, la cosa que gusta es el sujeto y el verbo concuerda con ella: Sviđa mi se ovaj grad. — Me gusta esta ciudad. Sviđaju mi se ovi gradovi. — Me gustan estas ciudades. Film mi se svidio.
- Nedostajati (faltar, echar de menos): Nedostaješ mi. — Te echo de menos (literalmente «me faltas»). Fali mi novca. — Me falta dinero.
- Trebati: Treba mi auto. — Necesito un coche. (hr: Trebam auto.)
- Dolor con acusativo: Boli me glava. — Me duele la cabeza. Bole me noge.
- Ganas: dativo + se + 3.ª sing.: Spava mi se. — Tengo sueño. Ne ide mi se. — No me apetece ir.
Ima / nema + genitivo = hay / no hay. Sin sujeto, siempre en neutro singular:
| presente | pasado | futuro |
| hay | Ima hljeba. | Bilo je hljeba. | Bit će hljeba. |
| no hay | Nema vode. | Nije bilo vode. | Neće biti vode. |
Nema ga. — No está. Ima li mlijeka? — Ima. — ¿Hay leche? — Sí.
El tiempo: Pada kiša. — Llueve. Pada snijeg. — Nieva. Toplo je. — Hace calor.