Përsëritja me intervale: ta rishikosh një fjalë pak para se ta harrosh
Ta lexosh një fjalë dhjetë herë në të njëjtën mbrëmje të jep përshtypjen se e di. Një javë më vonë, është zhdukur. Ta rishikosh tri herë, por në ditë të ndryshme, funksionon shumë më mirë.
Në fund të shekullit XIX-të, psikologu gjerman Hermann Ebbinghaus mati kujtesën e vet duke mësuar lista rrokjesh pa kuptim. Ai përshkroi atë që që atëherë quhet lakorja e harresës: harrojmë shpejt menjëherë pasi kemi mësuar, pastaj më ngadalë. Dhe çdo përsëritje e nis lakoren sërish nga më lart, duke e bërë më të sheshtë.
Skemë parimore, pa shkallë.
Prej këtu vjen ideja e përsëritjes me intervale: ta rishikosh një fjalë kur je gati ta harrosh, me intervale gjithnjë e më të gjata (të nesërmen, pas disa ditësh, pastaj pas disa javësh). Në vitet 1970, gazetari gjerman Sebastian Leitner e ktheu këtë në një metodë të thjeshtë me kartela dhe një kuti me ndarje: një fjalë që e di kalon një ndarje përpara dhe kthehet më vonë, një fjalë e gabuar kthehet në fillim.
- Hermann Ebbinghaus, Über das Gedächtnis, Leipzig, 1885.
- Sebastian Leitner, So lernt man lernen, Herder, 1972.